google analytics

18 Eylül 2013 Çarşamba

Sayıklama…

Bir ağırlık biniyor değil mi içinin en bilinmedik ama en dokunaklı yerlerine. Mevsime veriyorsun önce sebebi, sonra aylara yükleyebiliyorsun kabahatleri. Ya da, kim bilir belki günlerin vebali... Sonbahar mesela, eylül, bir de üstüne pazar. Ve yağmışsa yağmur… Al sana katlanılmaz bir sıkletin suç ortakları.
Asık suratlar ülkesinden firar etmiş gibi ruhun. Gece her zamanki gece gibi değil. Hiç müsekkin kalmamış karanlığın serin kuytularında. Hâlbuki bilirsin geceleri, muazzam bir onarıcıdır. Her yarayı özenle açar, akıtır tüm cerahati ve ihtimamla tekrar kapatıp bırakır tan vaktine. Kelimeler çekilir izbelerine.
Ağırlık bindi mi, sıkışmaya başlar yürek kısmında bir yerlerden için. Bir kaya gelip yerleşmiştir göğüs kafesinin üzerine. Oysa içerden kaçmak için sabırsızdır hayallerin. Çıkışsızlık da asar suratları, bilirsin. En çok kelimeler asidir tutsaklığa. Durmaz çünkü içten içe yer bitirir insanı. Sivri gagalı bir yırtıcı gibi iğdiş ede ede ciğerini delip çıkmak ister gece boyu.
Kelimeler… Ne de masum görünürler! En çok da savunmasızları bilirler. Ayak sesleri duyulmaz çoğu zaman, terk edilmiş bir konağın perişan ahşap döşemesinde gezinir gibi gezinirler. Sustuğun kadar çoğalır kelimelerin. Kolay şey değildir kelimeleri biriktirmek, yürek ister, sabır… Ve tekinsiz bir anında yakaladığı an, en masum görüneni bile en zayıf noktandan hançerler seni. Kanarsın, kelimelere kandığın için kanarsın.
 


Mesafesini iyi ayarlamalı insan; uzaklık üşütür, yakınlık yakar. Bazen yaralı bir kuş tutulu kalmış gibi yüreğinde, içinin duvarlarına çarpa çarpa ağlatırlar. İnsan kendi kelimelerinden yaralanır mı, oluyor işte. Söylemediklerin kadar özgürsündür, söylediklerin kadar tutsak!
Vefalı oldukları kadar nankördürler de, çatısız oldukları kadar sığınak! Bir bukalemun kabiliyetiyle değişip dönüştürürler kendilerini. Her renk vardır şeffaf derilerinin altında, kimi zaman kurşunî bir karamsarlıkla somurturlar, bazı da leylak!
Bir düşkün seyyah gibi duvar dibinde şilteye ilişip kesik kesik solumalarına da aldanmamak lazım. Masumiyettir kelimelerin en güçlü silahı. Yan yana dizilince bir masal devine dönüşür gibi büyürler. Büyük bir kor olur bir araya geldi mi, eritir çöl kumu gibi. Değerli ama tehlikeli bir hazinedirler çünkü.
       Haksızlık da etmemek lazım. Bilinen en kadim merhemdir aynı zamanda. Bir dua olup, sürebilirsin mesela yaralarına, bir çığlık olup ruhunu zedelediği anlarda. Zehirler belki hiç fark ettirmeden ama merhum Meriç’in dediği gibi, “Kelime kendimi seyrettiğim dere. Kelime sonsuz, kelime adem.” Balçığı kelam ile şereflendirdi Yaradan, kelimeyle tutsak etti şeytan.
       Hem temizdir, hem necis. Hem Âdem’dir, hem İblis!
       Künhüne vardın mı, güçlü bir urgan olur, kurtarıcı merdiven. Sarhoş da eder hissettirmeden.
       Yıpranmış bir yara bandını çekip alır gibi kurtarır kendini. Ve sen mevsimlere yıkarsın tüm mesuliyeti. Yağmur olur sulu sepken, kar olur, zemheri soluyan rüzgâr olur. Düştüğün en bitimsiz düşleri o döşer gökyüzüne. Yıkılan pervazları içten içe çürüten o. Acıyı yudumlarken zihninin aldığı tada onun aroması karışır, sabrın en ulaşılmaz burçlarında da onun bayrağı sallanır.
       Dedim ya, içinde tutmak da zordur, dışarı salmak da. Suskunluk -ki kolay değildir hiç- ile terbiye edilmezse işin zor olur. Ki susmak da kolay değildir çoğu zaman.
      İçinde yaralı bir sırtlan, dışarıda kasvetli bir hazan.

5 yorum:

  1. Zamanında fazla üstüne gitmişsiniz kelimelerin? Bazen onların bile aciz kaldığı zamanlar oluyor halbuki. Susmaktan başka yol çıkmıyor önümüze. O zaman da kelimelere muhtaç kalıyor insan. Ah diyor ah anlatabilsem.. O yüzden en hayırlısı arayı iyi tutmak galiba. Haksız mıyım Bayım?

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. "Söylenemiyor çok şey susmadan" diyor ya Asaf. Bencileyin, ortanca yoldan gitmek en karınca kararıncası. Karanlıktan yaratılmış bir mum, bir kandil. Sağır bir ses. Serin bir koku. Sessiz bir çağrı... Bundan daha başka meziyet var mı insanda? Velakin, yaşayan hangi susuş ölüme meydan okuyup ölümsüz kalabildi, gelin siz cevap verin. Bir kelam edin.

      :)

      Sil
  2. Geç kalmasın da kelimeler.. Mühim olan bu derim ben. Susmak çare olmuyor çoğu zaman. Bazen gelen kelimelere yol verip akışına bırakmak gerekiyor. Beklenilmeyen patikalar açabiliyorlar insana çünkü.
    Yazıda da bahsettiğiniz gibi mesafeyi iyi ayarlamalı yine de;uzaklık üşütür, yakınlık yakar. Ama yüreğimizdeki o tutsak kuşu özgür bırakmak için kelimelere muhtacız Bayım. Haklısınız ortanca yol en mantıklısı, ancak insan bazen söyleyebildikleri kadar da özgür olabiliyor. İyi ki...

    :)

    YanıtlayınSil
    Yanıtlar
    1. İyi ki her gece ve gündüz yıldızlar yukarıdan ışıldıyor. İyi ki toz zerreleri yağmur ve rüzgara karışıyor. İyi ki denizlerde dalgalar var. İyi ki dağların eteklerinde çobanlar geziyor. Ve iyi ki, mürekkeb kağıda ve insan onlara sevdalı. Çünkü özgürüz, tam da onlar kadar.

      Sil
  3. İşte şimdi tam anlamıyla katılıyorum size. Iyi ki Âdem'e bahşedilmiş kelimeler. Ama yine de sessizliğin değerini unutmamak dileğiyle. Malum "kelimeler bazı anlamalara gelmiyor.":)

    YanıtlayınSil